Bezigheidstherapie

Afgelopen weekend was ik zo blij dat ‘t niet meer vroor dat ik als een malle met m’n kruiwagentje en m’n spitriekje naar de Tuin ben gerend om dan toch ein-de-lijk eens de boel klaar te maken voor ‘t nieuwe seizoen.
Eenmaal op de tuin stak ik enthousiast m’n spitriek in de grond en… Klang! Stijf bevroren nog.

Tja, dat was te voorzien he. Als ‘t zo lang achter elkaar heeft gevroren, is die vorst niet in 1 nachtje uit de bodem verdwenen. Dommerdje!
Als bezigheidstherapie heb ik toen maar een paar kruiwagens champost de tuin op gereden. En de gele herfstframbozen gesnoeid.
Toen was ‘t echt op qua beschikbaar werk en ging ik weer naar huis *insert sad face & hanging shoulders *.

Maarrrr… Thuis staat de kas. En in de kas is ‘t een zooitje. Joepie, dat kan ik lekker opruimen! (kan je nagaan hoe ‘t met me gesteld is, dat ik opruimen leuk vind… Het moet niet gekker worden).
De kas is nu dus spik & span, omgespitriekt en wel en ik heb er een verse lading compost ingeharkt. Zelfs de ramen zijn gelapt.
spikenspan
En nu is het Februari. Dus mogen we beginnen met zaaien. Komend weekend (nog 3 nachtjes slapen…) gaan de pepers de Deno in (en wat dat precies inhoudt kan Diana je vele malen beter uitleggen dan ik) en ga ik tuinbonen, sla, mizuna en mosterdblad voorzaaien. Whoot, whoot!
En wie weet is de grond tegen die tijd ook voldoende ontdooid om serieus te beginnen met de ontginning van m’n “landgoed”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s